pastorale notities januari

Pastorale notitie week 2 - 2012

Niet zwijgen

Als iets of iemand je na aan het hart ligt, heb je daar veel voor over. Je laat je niet zomaar het zwijgen opleggen. Dat zien we wanneer mensen hun mond open doen tegen onrecht. Zoals de dwaze moeders in Argentinië dat deden, die week in week uit, jaar in jaar uit, bleven vragen waar hun mannen en zonen waren. Maar ook wie veel van een ander houdt, wil daar graag over praten.

Tot op de huidige dag laten mensen zich niet het zwijgen opleggen als het gaat om Jeruzalem. Enerzijds blijven mensen roepen vanwege het onrecht van een stad die verdeeld is, waar niet alle poorten voor iedereen open staan. Anderzijds blijven mensen een lofzang zingen op de stad die gezien wordt als de bruid van God. Protestlied en lofzang zullen blijven klinken tot Jeruzalem haar naam eer aandoet en de stad van vrede is.

 

Pastorale notitie week 3 en 4  2012

Als je zo maar iemand op straat zou aanspreken en hem of haar zou vragen wat geloof met ons lichaam te maken heeft, dan zou je vermoedelijk een heel verbaasd gezicht te zien krijgen. Geloof en lichaam hebben niets met elkaar te maken; dat zijn twee verschillende grootheden geworden, die los van elkaar bestaan. Van het geloof, en zeker van de kerk, worden geen uitspraken meer verwacht die ons verder helpen als het ons lichaam betreft. Sterker nog: niemand zit nog op uitspraken van die kant te wachten.

Als we iets over ons eigen lijf willen weten, gaan we naar een dokter, een homeopaat, een fysiotherapeut, een psycholoog, een haptonoom, een chiropractor of nog een andere deskundige maar niet naar een pastor of iemand anders van de kerk. De gedachte alleen al! Nu gaat het mij er niet om dat dat fout is, maar ik zit met een andere vraag.

Niet hoe dat zo gekomen is, want daar kan ik me wel een beeld van vormen, maar hoe dat kan. Er is geen ander geloof op aarde dat beweert dat God mens is geworden; er is geen ander geloof dat het zelf mens worden zo centraal heeft staan, als ons christelijk geloof. En uitgerekend dat geloof lijkt niets te zeggen te hebben over ons lijf, de plek waarin wij allen mens moeten worden. Het geloof zegt een heleboel dingen over zaken die we niet kunnen zien, maar over dat wat we dagdagelijks zien en ervaren, ons lijf, is ze voor ons tot een irrelevante partij geworden. Is dat niet vreemd? Heel vreemd? Zegt dat niet iets over de geloofwaardigheid van dat geloof? En … over onze eigen geloofwaardigheid? Ik vermoed dat beiden – ons geloof en wij – iets heel vreemds aan het doen zijn. Van ons geloof wordt wel eens gezegd dat het geheel ´verwoord´ is. Het heeft alleen nog maar met woorden van doen. Da´s niet zo mooi, want geloven is toch veel meer dan woorden? Maar het is ook niet zo mooi van onszelf, want kennelijk hebben wij in onze bovenkamer iets ´ontkoppeld´: dat wat we geloven, en de mens die we zijn. Ons geloof is een cerebrale hobby, een ´kopzaak´ geworden, los van ons dagdagelijks leven, los van wie we zijn. En dat is niet zo mooi, da´s eigenlijk zonde, want ik geloof dat er dan iets heel kostbaars zoek is geraakt. Daarover een volgend keer meer.

pastor wim klein

 

 

 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.