pastorale notitie weken 41 en 42

pastorale notitie weken 41 - 42

Als u dit leest, is het gebeuren waarover het hier gaat, al bijna voorbij – u heeft nog één week – maar waar het hier over gaat, kan u ook met een avondje zappen op de tv ervaren. U heeft dus nog alle tijd.

Afgelopen weken was er in Breda een grote fototentoonstelling met de mooie titel ‘homo empathicus’ of in gewone taal: ‘de invoelende mens’ of ‘de inlevende mens’. Op vele plekken kan u het werk van fotograven zien, die allemaal iets van het leven laten zien. Van door hun bazen verlaten honden, verlaten gebouwen via Eskimo’s, Tibetanen, executies, een as verstrooiing, tot dementerende vaders, bankiers en het werk van drugskartels; heel onze bizarre wereld komt aan bod.

Als u de tijd neemt en een dag langs al die foto’s loopt en die op u in laat werken – precies zoals de fotograven dat zelf ook deden – dan kan het haast niet anders of u staat ook verbijsterd te kijken en langzaam maar zeker wordt u er moedeloos van: wat moet ik met die beelden? Ze raken je, ze roepen emoties op, maar je kan er niets mee. De fotograven hadden het dan nog gemakkelijk: zij richtten hun blik op één onderwerp en willen met hun foto’s iets zeggen; u krijgt ze allemaal te zien en moet iets met al die statements.

Maar wat kan je ermee? Wat je ziet, is bij elkaar te veel, te bizar, te groots en eigenlijk ook te ver weg om er ook maar iets mee te kunnen. Je kan instemmend knikken – ja het is erg, wat er op de foto staat, of soms: wat mooi – maar je kan er niets anders mee dan ze voor kennisgeving aannemen en ze weg stoppen. Op een gegeven moment sluit je je zelfs af voor al die beelden en je keert terug naar het dagelijks gedoe. Daar is het veilig en begrijpen we de dingen. Toch is dat niet waar – en dan bedoel ik niet dat er hier opeens ook iets ergs kan gebeuren – maar die foto’s laten op hun manier zien dat dit leven wel degelijk heel vreemd en bizar is, en dat het dagelijks leven slechts rustig en vertrouwd lijkt, omdat we zoveel wegstoppen en uit het bewustzijn bannen. We ‘construeren’ als het ware een vredige wereld om ons heen. Kortom twee vragen: hoe gaan we met de onrust om die door die beelden op tv en op deze tentoonstelling wordt veroorzaakt, en is er een manier om ‘overeind’ te blijven te midden van al die indrukken zonder je zelf kwijt te raken? En dat zonder te doen of er niks aan de hand is.

Als pastor zou je misschien meteen een antwoord moeten weten, maar dat heb ik vooralsnog niet en ik bevind me daarmee in goed gezelschap, want staat er niet ergens in het evangelie dat Jezus ook diep geroerd werd toen hij al die menselijke ellende zag. Hij ging het echter niet uit de weg en hield de ogen, oren en handen open voor iedereen. Hij bleef vertrouwen in mensen en in God, die hij zijn Vader noemde. Na zo’n tentoonstelling – of na een avondje zappen achter de tv – is dat toch een hele toer; ik heb er nog wel enige dagen voor nodig om alles een plek te geven, maar ik vermoed dat dat beter is dan te doen of er niks aan de hand is.

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.