pastorale notitie 2012 week 52

Pastorale Notitie

27 december 2012


Het zit er allemaal weer op: de feestdagen hebben we gehad. Kerstmis is gevierd en Oud & Nieuw ook. Het is mooi geweest. En een nieuwjaar ligt voor ons open en we lopen alweer warm voor carnaval. Zo gaat het leven. Of toch niet? Want wat vierden we ook alweer met kerstmis? De geboorte van een kind, een bijzonder kind dat we allerlei mooie titels hebben gegeven, zoals vredesvorst en licht van de wereld. We zijn zelfs op kraambezoek geweest en hebben het kindeke Jezus in zijn kribbe zien liggen. Het lag er mooi bij en Jozef en Maria die stonden te stralen. Misschien hebben we onze kinderen of kleinkinderen zelfs het Kerstverhaal verteld, maar na dat ‘kraambezoek’ zijn we overgegaan tot de orde van de dag. De zorg voor dat kindeke is immers de zorg van zijn ouders en niet van ons – niet waar? Maar zit het zo in elkaar? Zouden wij ons zo van die geboorte, dat kerstfeest af kunnen maken? Zou dat kunnen?

Als er een kindje ergens geboren wordt, dan gaan we niet alleen op kraambezoek, we leven met de familie mee en hoe dichter het kindje familie van ons is des te betrokkener we zijn en steken wij onze handen uit om de ouders bij te staan bij de opvoeding ervan. Maar bij dat kindeke Jezus, wat doen we daarmee? We genieten van het geboortefeest, zijn ontroerd bij het zien van de kerststal, luisteren naar de pastor die zegt dat dit kindje in ons een verlangen naar liefde oproept en een verlangen om die liefde met elkaar te delen, en dan is het over? We gaan weer gewoon door met ons eigen gedoe? Zou dat de bedoeling van Kerstmis zijn? Is dat niet een beetje goedkoop? Moeten we ons dan niet schamen, dat we dat kindje zo in de kou laten staan en ons eigen gevoel van Kerstmis zo snel vergeten? Wat zijn wij dan voor een soort mensen die hun eigen gevoel, hun eigen verlangens zo snel weer loslaten en naar de volgende sensatie rennen? Want dat wordt het dan: van sensatie naar sensatie gaan zonder even stil te staan bij wat je doet en wat dat voor je kan betekenen. Zou het, alleen al uit respect voor onszelf, niet de moeite waard zijn, wat langer bij alles wat we beleven stil te staan, te beginnen bij het kindeke Jezus? Misschien lijkt het dan dat we veel gaan missen, maar feitelijk beleven we veel meer en wordt wat we beleven mooier en intenser. En dat is zeker de moeite waard!
Een mooi en gezegend Nieuwjaar,

pastor wim klein

 

Copyright © 2013. All Rights Reserved.