pastorale notitie jan 2013 week 3

Pastorale notitie

16 januari 2013

Het leven is maar een merkwaardige zaak en we gaan er ook nog eens merkwaardig mee om. Dat realiseerde ik me de afgelopen weken tussen vele uitvaarten door. We zijn druk bezig met van alles en nog wat, gaan met elkaar om alsof dat de gewoonste zaak op aarde is, maar vergeten in al dat gedoe vaak dat we met elkaar leven, dat we elkaar gegeven zijn, dat we allemaal stuk voor stuk heel bijzonder zijn. We staan er niet bij stil dat dit leven ons enige leven is en dat we het met elkaar moeten doen.
Als iemand overleden is, dan zijn we meestal verdrietig en praten we over wie die mens is geweest, wat ie gedaan heeft en voor ons betekent. Opeens kunnen we over die ander praten en staan we stil bij zijn of haar kwaliteiten. Iedereen vertelt zijn verhaal en bij elkaar geeft dat een mooi beeld. En dan krijg ik niet zelden de gedachte dat ik weer een mooi mens gemist heb of niet goed genoeg gekend, want de overledene blijkt allerlei mooie kanten te hebben, bijzondere dingen gedaan te hebben, kortom een gaaf mens geweest te zijn. En dat wist ik niet of had ik niet gezien. Ik had slechts een deel van de overledene gekend en gezien. Was ik maar eerder met deze mens in contact gekomen of had ik maar meer gemaakt van de momenten die we samen hadden. Of zoals iemand dat ooit zo mooi heeft gezegd een paar maanden na het overlijden van zijn vrouw: ik wist niet dat we samen zo rijk waren en nu heb ik spijt dat ik dat nooit tegen haar heb gezegd.
Kennelijk doen we met zijn allen iets niet goed: we zijn wel heel druk en bezig en we ontmoeten elkaar wel, bespreken de hele wereld,  maar op de een of andere manier ontgaat ons iets van het mooie, het bijzondere van dat samenleven, van al die ontmoetingen, van elkaar en van onszelf. Pas als iemand dood is, durven we daarover iets te zeggen. Is dat niet vreemd? Doen we elkaar daarin dan niet ontzettend tekort? Want ieder van ons wil gezien worden, gekend en bemind, maar we houden ons in en laten dat niet zien. Pas als het niet meer kan, dan … Bijna zou ik nu ‘durven we het niet’ schrijven, maar ik weet niet of het met durven te maken heeft; we doen het gewoon niet. Misschien vinden we het wat klef om zo direct tegen iemand te zeggen dat we hem of haar waarderen, mooi vinden, blij zijn dat ie er is, of denken we dat het wat saai wordt om wat vaker tegen je vrouw of man te zeggen dat je zo blij bent met haar of hem. Ik weet het niet, maar ik heb voor mezelf besloten het wat vaker te gaan zeggen, want om het pas naast de kist te zeggen, is wat laat, niet? Laten we dit merkwaardige leven van ons mooier en gaver maken door er bij leven van te genieten en dat met elkaar te delen. Kwaad kan het niet, het wordt er alleen maar mooier van. Veel succes,

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.