pastorale notitie Paasdagen

Pastorale Notitie week 13 en 14

Eenvoudige vragen zijn vaak de moeilijkste. Kinderen zijn daar een meester in. Zij kunnen over de meest vanzelfsprekende zaken eenvoudige, maar bijna hopeloze vragen stellen.
Wat moet je bijvoorbeeld antwoorden als een kind je vraagt na ergens een bezoekje te hebben gebracht: 'en? had je ook kontakt?' Je kan je daar natuurlijk gemakkelijk van af maken door met ja of nee te beantwoorden, maar ik zat er wel mee. Had ik wel kontakt gehad, echt kontakt, met degene die ik bezocht had? Waren we verder gekomen dan het uitwisselen van informatie, beleefdheden en wat opmerkingen over politiek of weer? Goed, soms hoeft een gesprek niet meer te zijn dan dat, maar meestal wil je toch wel met die ander echt gesproken hebben. Een ontmoeting is niet een vorm van tijdverdrijf, mag je aannemen. Kortom hadden we elkaar ontmoet, hadden we echt kontakt gehad, dat was de vraag. En daar had ik niet echt een antwoord op. Een onbestemd gevoel zei me dat het wel een aardig gesprek was geweest, maar dat we elkaar niet echt hadden bereikt. En dat leidde als vanzelf tot een tweede vraag: stond ik wel open voor die ander? Wilde ik wel kontakt? Of vond ik die ander maar lastig of een verplichting of had ik gewoon geen zin in een gesprek? Het leuke van die vragen is dat ze allemaal laten zien dat iemand ontmoeten, echt ontmoeten, moeite kost, iets van je vraagt. Je moet aandacht voor die ander hebben, open voor hem/haar staan, niet met iets anders bezig zijn, de tijd ervoor nemen en bereid zijn om de ander te zien staan, zoals die is. Allemaal zaken die niet vanzelf gaan of vanzelf spreken. En daar word je dan opgewezen door zo'n eenvoudige vraag van een kind, maar - nu een grote stap - wat heeft dat met Pasen te maken? Want dat vieren we komend weekend. Heel simpel: alles, want als we niet openstaan voor een echte ontmoeting dan wordt Pasen ook niks. Het wordt een mooie zondag als het weer mee zit, maar verder krijgt het geen betekenis, geen diepte en doet het ons ook niets. Pasen blijft een passant, zoals er zovelen in ons leven langskomen. Pasen vieren is openstaan voor een ontmoeting met Christus, is openstaan voor die onwaarschijnlijke boodschap dat hij verrezen is uit de dood en weer leeft. En net als elke andere ontmoeting vraagt dat van ons aandacht, de tijd er voor nemen en het nemen zoals het is. En vooral: wil ik er wel voor openstaan, voor die ontmoeting? Het zijn maar simpele vragen, maar ze beantwoorden? Denk er eens over na. En voor dit moment: een gezegend Pasen waarin u hopelijk de Christus op uw manier ontmoet.

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.