pastorale notitie 15 mei 2013

Pastorale Notitie

15 mei 2013

Deze weken worden overal weer de eerste communies gehouden en wordt stevig geoefend om de viering inderdaad een mooi feest te maken. Iedereen helpt mee en zelfs grootouders worden ingeschakeld om de kinderen te brengen en halen voor het oefenen.
En als je dat zo ziet, dan denk je onwillekeurig ´wat goed dat we met ons allen zo voor de kinderen zorgen´. We zorgen goed voor ze, maar… ja, maar… ik zag al die bezorgde moeders, vaders, opa´s en oma´s die hun eerste communicant kwamen brengen voor het oefenen en hoorde al die vragen hoe laat we klaar zouden zijn en ik dacht opeens ´wat is er toch gebeurd, dat we deze kinderen niet meer alleen naar huis durven laten gaan; dat we ze brengen en halen?´ En daar werd ik even stil van. Waarom kunnen kinderen niet meer zelfstandig naar school, naar de sportclub, naar de kerk en moeten wij ze steeds brengen en halen? Het is een hele toer al dat gebreng en gehaal elke dag weer, we klagen er niet over, maar toch het is een hele belasting. Nu wil ik niet zeggen dat dat vroeger anders was – dat is wel zo – maar ik ben benieuwd naar de oorzaak van ons gebreng en gehaal. De enige reden die ik zo snel kon bedenken, is dat we het buiten niet vertrouwen, dat we ergens gevaren zien, waarvoor wij onze kinderen willen behoeden.  Goed je kan ook stellen dat de kinderen zich nog niet goed in het verkeer gedragen en ik hoor al iemand zeggen: ´het zou je kind maar zijn´, maar toch. Kinderen kan je leren zich goed in het verkeer te gedragen en ook al spijker je alle deuren dicht, er is verdriet dat je niet kan voorkomen, dus blijft de vraag: waarom laten we de kinderen niet zelfstandig naar school gaan, naar voetbal, tennis, de harmonie, de bieb, de kerk?
Zijn we echt bang voor ons eigen dorp en al die vreemde snuiters die daar rondlopen en weet ik wat allemaal van plan zijn met onze kinderen? En dan nog iets: welk signaal geven we onze kinderen mee door hen steeds te brengen en te halen? Dat de buitenwereld gevaarlijk is? Dat mensen niet te vertrouwen zijn? Maar we willen ze toch opvoeden tot volwassen, zelfstandige mensen die met beide benen op de wereld staan en zich daar kunnen redden? Dan moet je ze toch de ruimte geven om die buitenwereld op hun eigen manier te ontdekken? Natuurlijk daar lopen ze een risico mee, maar is daar iets mis mee?.
Goed, ik hou er mee op. Het zijn zo maar een paar gedachten en vragen die bij mij opkwamen toen ik al die ouders, oma´s en opa´s zag die kun kinderen kwamen ophalen. Samen gaan we van de eerste communie weer een mooi feest maken, maar laten we zo nu en dan ook even stilstaan bij wat allemaal aan het doen zijn. Zoveel dingen gebeuren bijna automatisch, maar hebben wel degelijk een reden én een gevolg. Willen we die ook?

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.