pastorale notitie 10 okt 2013

Pastorale Notitie

10 oktober 2013

Er zijn ziektes die we als normaal beschouwen; die horen bij het leven: een griepje, het breken van een been of een hartinfarct. We leven mee met de zieke en de zieke heeft het misschien even niet makkelijk, maar het komt goed. Er zijn ziektes die we met man en macht bestrijden: kanker bijvoorbeeld en met name kinderkanker. We leven mee met de zieke, blijven hem of haar nabij en steunen waar mogelijk. Er zijn echter ook ziektes waar we als de dood voor zijn; zo sterk zelfs dat we alles doen om die te ontlopen: we overwegen zelfs euthanasie. Van die ziektes zeggen we ´als mij dat overkomt, dan maak ik er een einde aan. Zo mensonwaardig wil ik niet aan mij eind komen.´ Dementie is daar een voorbeeld van: alles is beter, zelfs een voortijdige dood, dan daaraan te lijden.

Maar: wat is er zo mis aan dementie? Waarom zijn we daar als de dood voor? Het is een zeer democratische en eerlijke ziekte: iedereen kan het krijgen, arm, rijk, jong, oud, slim, dom, man en vrouw. Dementie maakt geen onderscheid en zo´n 35% van de mensen boven de 75 krijgt het. Dus waarom zijn we daar zo bang voor? Omdat het mensonwaardig zou zijn? En is dat zo? Wat is er mis met iemand die vergeetachtig wordt, ons niet meer herkent of deze bizarre wereld niet meer begrijpt? Wat is er mis met afhankelijk worden van een ander? Zijn we dat eigenlijk niet altijd? Wat bepalen we nou zelf in ons leven? Niet zo veel, zeker niet de wezenlijke dingen in het leven. En die dingen daar kunnen we alleen maar ja of nee tegen zeggen, meer niet. En mensonwaardig wat is dat? Is in je broek doen mensonwaardig? Het is lastig, vervelend, maar mensonwaardig? Morsen en knoeien bij het eten? Ja, het is niet altijd een fraai gezicht, maar mensonwaardig? Zijn we eigenlijk niet een beetje bang geconfronteerd te worden met het leven, zoals het echt is: zonder opsmuk, zonder geveinsde praal en uiterlijk, zonder decorum, zonder oordeel, met een hulpeloos begin en een vaak even hulpeloos einde?

Zijn we bang onze waan - want dat is het – van onafhankelijkheid en autonomie los te moeten laten en ervan bewust te worden wie en wat we zijn: mensen die het niet voor het zeggen als het om het leven gaat, die alleen maar mee kunnen buigen met dat leven en dáár iets moois, iets zinvols van maken? Is het niet veel menswaardiger een ziekte als dementie zonder valse schaamte tegemoet te treden als een mogelijkheid waar iets moois, iets zinvols van te maken is? Laten we toch al die beelden van hoe het hoort, eens los laten en kijken wat het leven met ons doet en daar iets mee doen in plaats van het leven onze ideeën op te leggen; ideeën die in al hun menselijke beperktheid heel onmenselijk zwaar, dodelijk zijn en geen ruimte bieden voor de rijkdom en schoonheid die het leven in al zijn verscheidenheid voor ons in petto heeft. Laten we wat nieuwsgieriger en opener worden naar wat het leven ons biedt. Dat kunnen we niet bedenken.

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.