pastorale notitie 31 oktober 2013

Pastorale Notitie

31 oktober 2013

Soms als het mooi weer is, wil ik wel eens te voet op huisbezoek gaan, niet met de auto of met de fiets maar gewoon lopend. Ulvenhout is niet zo groot. Het kan dus best te voet worden belopen.  Het kost wel wat meer tijd, maar je ziet zoveel meer. Je komt allerlei bekenden tegen, maar wat me dan vooral opvalt is hoe mooi ons dorp is: wat een verscheidenheid aan tuinen, huizen, wegen. Het ene is mooi, het andere foei lelijk; het ene huis wordt verbouwd, het andere behoorlijk verwaarloosd en zo ook de tuinen, maar bij elkaar is het een mooi geheel en ik geniet van die wandeling. Je leert alles beter kennen dan op de fiets of in de auto. Je zou je met de zon in de rug bijna in het paradijs wanen, maar als je wat verder kijkt, dan zien je een heel ander dorp. Achter die ene deur woont een weduwnaar die de dood van zijn vrouw niet verwerkt krijgt, maar twee huizen verder is een wolk van een baby geboren. En dat stel dat elkaar het kot uitvecht een straat verderop en die kinderen een blok verder die de speelbal zijn van de scheiding van hun ouders. En achter die rode deur hebben ze geen cent en dan die mevrouw die MS heeft, maar zich er vrolijk doorheen slaat. Die twee oudjes die elkaar jaren na het overlijden van hun partners gevonden hebben, mogen we ook niet vergeten. Dat kom je ook allemaal tegen als je te voet door het dorp gaat, maar je ziet het niet. Je ziet niet hoe er geleefd wordt. Nou ja, je kan het materiële een beetje inschatten, maar of de mensen gelukkig zijn, en hun verdriet, zorgen en pijn die zie je niet zo direct. En zo filosoferend wandelend door het dorp vroeg ik me af waar kunnen al die mensen terecht, wie ziet hen, wie steunt hen of deelt in de vreugde? Want hoe vaak hoor je van mensen dat ze het niet wisten wat er naast hen aan de gang was, of zich er niet mee durfden te bemoeien? Natuurlijk er zijn allerlei instellingen, maar dat zijn net dokters, die kijken alleen naar hun eigen discipline, maar zien niet de hele mens staan; het geheel is niemands discipline zo lijkt het wel, terwijl we toch allemaal hele mensen zijn. Of moeten we niet naar instellingen kijken – en de kerk is daar ook een van – en moeten we elkaar aansporen beter rond te kijken en de mensen om ons heen, bekend en onbekend, als hele mensen te zien en zo te benaderen? En het risico van afgewezen worden op de koop toe te nemen? Ik vermoed van wel, want bij elk huisbezoek blijkt hoe goed het is als hele mensen elkaar te ontmoeten, te ont-moeten, want juist omdat er niets moet, worden we vanzelf heel en ons dorp iets meer paradijs.

pastor wim klein

Copyright © 2013. All Rights Reserved.